Her spor dalının kendine göre izleyicisi vardır... Değişik değişik tiplerde ve değişik değişik hallerde maç ilzer bu kalabalıklar...

Yakın bir zamanda Ankara'da Ankara Kupası adı altında Dev Turnuva denilen bir organizasyon düzenlendi. Bu turnuva dahilinde Efes Pilsen, Türk Telekon, Benetton Travisso ve Unics Kazan takımları maçlar yaptılar bir hafta sonu boyunca... Bu maçlar sonunda gördüm ki basketbol seyircisi de yavaş yavaş "holiganlık"a kayıyor... Bu beni sahiden üzdü!

Neden mi?

Çünkü basketbol oyunları okuyup belirli bir yere gelmiş insanlardır. Onları da izlemeye gelenler onlar gibi aydın olmasalar bile belirli bir kültür seviyesine gelmiş insanlardır... Bunun bilinciyle ailecek basketbol maçları rhata rahat izlenebilir. En güzeli budur! Gönül ister ki futbol maçları da böyle güvenli olsun...

Bir zamanlar böyle düşünüyordum ama bu maçlarda değişmiş bu tablo. Yine bir grup kendini bilmez taraftar ortalığı birbirine kattı. Çok rahatsız edici bir durum.

Tamam, futbolu feda ettim sırf bu holiganlar yüzünden ama basketbolu biraz zor feda ederim..

Şimdi bütün Türk halkındna isteğim (bu holiganları Türk saymıyorum) bu tür kötü durumlara meydan bırakmayın! Yine ailemizi, çoluğumuzu çocuğumuzu alıp maçımıza gidelim.. Yine rahatsız edilmeden eğlenelim...

Ayrıca bu güzel organizasyon için de Ankara Büyükşehir Belediyesine ve Türk Telekoma'a sevgiler saygılar...

Felsefe sever misiniz?

Bilmediğiniz bir konuda bir kitabı ağzınız açık okumaktan hoşlanır mısınız?

O kadar çok yabancı kelime dolu ki... desem okumaya devam eder misiniz?

Jean Paul'u sever misiniz??

Tamam o zaman! Bu kitap tam size göre...

Aydınların ne işe yaradığına hiç kafa yormamıştım.. Bu incecik kitaba başlarken de hâlâ kafamda soru işareti yoktu. Okur bir köşeye atarım diye düşünüyorum ama öyle olmadı... Aylardır bitiremedim.. Bir  sayfayı on kere okur mu bir insan??

Bazen acaba yanlış bir eğitim mi alıyorum diye düşündüğm de olur.. Çok fena bir duygu!!

Ama yine de "aydın" kavramına harika bir bakış ve güzel bir gözlem... Bence okuyup felsefeye ucundan kıyısından başlayın...

Ona buna herkese herşeyi söyledim
Çekecek kulaklarımı
Bi de geçti mi karşıma öyle bir öfkeli
Isırır yanaklarımı
Niye çekip gitti o vakit bitti yok ki çaresi
Ama kabul ettim rezil ettim kırdım kalbini
Arıyor beni yana yana
Dilim herzaman oldu bela
O da kızdı tek bi lafa
Geldi dolduruşa
Lamı cimi yok bu defa...
Ona buna herkese herşeyi söyledim
Çekecek kulaklarımı
Bi de geçti mi karşıma öyle bi öfkeli
Isırır yanaklarımı

Yazmayalı uzun süre oldu, biliyorum! Ama bu uzun zaman zarfı boyunca bol bol gözlem yapma imkanı bulup sizlere sunacak çok güzel hayat dersleri elde ettim. Umarım gördüğüm durumlardan çıkardığım dersler size de iyi gelir. Bana antibiyotik etkisi yaptı.

Yaşadığım yer değişmişti, söylemiştim... Hatırlarsınız. Ankara Üniversitesi Zihin Engelliler Öğretmenliği Bölümü'nü kazanıp Ankara'ya yerleşmiştim. İşte bu büyük çaplı değişim bende en az kendisi kadar büyük çaplı bir depreme sebep oldu. Hayatında böylesine büyük değişimler yaşamayan insan yoktur, eminim, bu yüzden benim neler hissettiğimi az çok tahmin edebiliyorsunuzdur.

Ben bugüne kadar bu denli büyük bir ilde yaşamamıştım. Bu yüzden alışmakta çok çok zorlanıyorum. Büyük şehirde yaşayan dostlarım şimdi diyecekler: "Alışırsın, öyle bir alışırsın ki kurdu olursun Ankara'nın." O Allah'ın emri zaten, ama alışma döneminde gördüğüm şeyler beni bazen çok incitiyor. Gittikçe yozlaşan değerlerimizi gördükçe kahrolmadan edemiyorum. İşte en çok buna alışmak zorluyor beni.

Ben her zaman yaşlılara saygı duyan, kendinden küçük insanları da koruyup kollayan bir insandım. Bütün Türk insanını da öyle sanıyordum. Tamam, istisnalar olabileceğini de kabul ediyordum ama bu kadar fazla bir kitleye istisna diyemem ben! Okuluma gidişim bir saat gibi hayli uzun süre... Bu süre içerisinde önce otobüs ile sonra da metro ile yolculuk yapıyorum. Otobüs yolculukları sabah ayrı bir çile akşam ayrı bir çile. Neden mi? Sabah işe giden çalışan nüfus ve okula giden genç nüfus aynı anda akın ediyor yollara. Burda saygıya falan gerek yok! Anlıyorum! Gelelim akşama. Saat on bir ile dört arasında belediyemiz yaşlılara bir güzellik yapıp otobüsler ücretsiz demiş. Aman da ne güzel, değil mi? Ama öyle değil işte! Yaşlılara yer vermeye çalışırken çektiğimiz çile ayrı bir durum, yer verdiğimiz halde "çirkeflik" yapan yaşlıların tavırları ayrı bir durum. Saygı göstermeyenlere mi utanayım gösterdiğim saygıyı hak etmeyenlere mi anlayamadım. Bunun çaresi de kesin ve net! Yıllardır Ankara'da yaşayan teyzem ilk günlerde güzel bir tüyo verdi. Benden de size güzel bir tavsiye olsun; otobüse biner binmez en arkadalardaki boş yerlere geçin. Yaşlılar oralara kadar gelemiyor. Her iki durumla da karşı karşıya kalmıyorsunuz. Rahat rahat gidiyorsunuz evinize.

Metroda bu gibi durumları dert etmiyorum çünkü oturmayı tercih etmiyorum. Zaten Kızılay ile Kurtuluş arası bir durak, oturmaya ne gerek var. Otursun oturması gerekenler... Böylece kimseyle yüz göz olmuş olmuyorum. Hayat insana neler de öğretiyor.

Bir de şu muhabbet var ki gülmekten ölürsünüz. Onluk bilet aldığınız zaman ilk kullanımınızdan kırk beş dakika geçene kadar ikincisini de kullanabiliyorsunuz. Yani kırk beş dakika içnde bir kez bedavaya yolculuk yapıyorsunuz. Sabahları otobüsle olan yolculuğum kırk beş dakikadan uzun sürdüğü zaman içimden neler geçtiğini tahmin edin... Yada bazen öyle bir zaman geliyor ki metrodan inip otobüse bineyim diyene kadar kırk beş dakika geçecek oluyor... O zaman işte, saate bakıp belediyeye yalvarmak ve hatta gergin bir günse sövmeye başlamak hiç de hoş olmuyor... Yine de böyle aksiyonların olması güzel bir şey! Kırk beş dakika içinde koşturmak sahiden de bazen çok zevk veriyor.

Yaşamayanlara birkaç küçük tavsiye vermiş oldum. Umarım bir gün bunları kullanmak zorunda kalmazsınız ama eğer böyle bir zorunluluğunuz olursa bakın... Bu sayfa hep burda...

Bir sonraki yazımda sizlere üniversite gençliğini anlatacağım.. Bakalım ne hallerdeyiz biz ve ne hallere doğru gidiyor yada götürülüyoruz...

Umudunuzu yitirmeyin... Sevgi ve huzur yüreğinizden hiç eksik olmasın..
Mutlu günler...

<<<yazıya özel şarkı: erkin koray - estarabim>>>

Hani herkesin hayatının bir romanı vardır. Hayatını anlatmasa da onu derinden etkileyen ve hislerini ayağa kaldıran bir roman... Benim romanım da işte hayatımı anlatmayan ama onu derinden etkileyen bir roman! Bir hayat dersi almadım ama kendime, henüz başlayan yazarlık kariyerimde örnek aldığım ve bir çıta gibi bulundurduğum roman.

Okuduğunuzda ne kadar haklı olduğumu göreceksiniz aslında.. Hem de o kadar derinden görecek ve hissedeceksiniz ki!!

Eğer psikoloji okumayı severseniz zaetn tam sizlik bir kitap bu kitap! Benden söylemesi! Peyami Safa her şeyi öylesine güzel ve öylesine içten anlatmış ki... Büyülenmeden edemiyor insan... Öyle güzel cümleler ve tasvirleri var ki...

Beni en derinden yaraklayan cümle ise Ötüken Yayınlarına ait olan baskısında 282. sayfanın on beşinci satırında geçen o cümle...

Samim, sevgilisi Meral'in bir yalanını ortaya çıkarır! Farkında olmadan yaptığı bu durum onun öyle çok ağırına gider ki.. Peyami Safa da bu duyguyu sadece şu cümle ile özetler: "Mahzunluğun baygınlık derecesini bilir misiniz?"

İşte bu diyor insan! İşte kitap bu!

Okumanızı tavsiye ederim! Hem de şiddetle, ısrarla, büyük bir istekle...

İyi okumalar!

Kitaplrdan ve kitaplardan ve bir de kitaplardan asla ayrılmayın!

Avrupa Şampiyonası yolunda 12 DEV ADAM rüzgar gibi esti! Gördünüz mü? İnsan gurulanmadan yapamıyor değil mi? Her maçı nefesimi tutarak izledim yine her sene olduğu gibi ve elde ettiğimiz sonuçlar beni mutlu etmeye yetti de arttı bile!

Tamam! Tanjeviç'i sevmiyorum! Kabul! Ama Ender'i, Engin'i, Kerem'i, öbür Kerem'i, Oğuz'u, Ersan'ı, Hidayeti ve adını yazarsam tam 12 DEV ADAM olacak bu topluluğu, gurur kaynaklarını çok seviyorum ben! Onlara inanıyorum da!! İnanmayan kaldı mı artık?

Tamam! Fazla erken konuşmayayım ama dikkatimi çekti... Güzel gidiyoruz! Başarabiliriz de! Fransa karşısında oynadığımız basketi sürdürürsek hep en üstte olacağımızdan eminim ben!

Eğer İstanbul'da yaşıyor olsaydım emin olun Abdi İpekçi'den çıkmazdım maç günleri! Orda yatar, orda kalkardım!

Basketbola olan ilginin gün geçtikçe artması beni sevindiriyor ama hadi hep beraber bu ilgiyi biraz daha ileriye taşıyalım!

Hadi! Eller havaya! Bu kez 12 DEV ADAM için! Hadi! Millet hadi! Bu kez 12 DEV ADAM için haykıralım; En büyük Türkiye!!

Tama

Yol arkadaşım gördün mü,
Duydun mu olup bitenleri?
Kıskanıyor insan bazen,
Basıp gidenleri

Yalnızlaşmışız iyice
Üstelik de alışmışız
Hiç beklentimiz kalmamış
Dosttan bile

Korkular basmış dünyayı
Şimdi bir semt adı “vefa”
Kutsal kavgalardan bile
Kaçan kaçana

Anlaşılır gibi değiliz
Tek bedende kaç kişiyiz
Hem yok eden, hem de tanık
Ne esaslı karmaşa

Ben sana küsüm aslında, haberin yok
Koyup gittiğin yerde kötülük çok
Kime kızayım, nazım senden başka kime geçer?
Benim sensiz kolum, bacağım, ocağım yok

Sen esas alemi seçtiğinden beri
Ben o saniyede bittiğimden beri
Dünya bildiğin dünya, dönüp duruyor işte
Uzun uzun konuşuruz birgün son İstanbul beyi

Yol arkadaşım, nerdesin?

Benim yaşımdaki insanlar ne düşünür, ne hisseder bilmiyorum! Belki de geçmiş yıllara bakıp iç geçirmek için biraz erken ama ben şimdiden başladım! Elli yaşıma kadar dayanırsa ömrüm halimi düşünemiyorum! Herhalde kafayı yerim!

Hayata geldiğim ilk üç beş yılı hatırlamadığım için biraz kızgınım zihnime. Hafızam her zaman bana yamuk yapan en büyük unsur oldu. Hâlâ da öyle... Buna alışmam lazım ama on sekiz yıl geçmiş olmasına rağmen ben hâlâ yadırgıyorum.

O, üç beş yılın ardından kendimi bulduğum okulumda ne kadar değişik anılarım varmış meğerse... Herhalde dünya tarihinde, dört yaşında okula başlayan nadir çocuklardan biri de benim. Bunun avantajlarını hâlâ yaşıyorum, biliyor musunuz? Güzel bir duygu! Seviyorum okumayı o gün bu gündür...

Daha sonra hayatımın ilk aşkı... İkinci sınıftaydık! O, hiç popüler olmayan bi çocuktu ama ben onun için deliriyordum! Ona olan ilgim hemen ertesi sene bitince ilk sevgilimle başlamıştı birlikteliğimiz. On yaşında ne romantizmi olacak? Babamdan saklanarak okulda buluşmalarımız olurdu, bi de küçük küçük kağıtlara yazılmış mektuplar... Eğer babanız okuduğunuz okulun müdürüyse emin olun daha büyük tehlike altındasınız. Hem evde hem okulda yakalanan mektuplar çok acı çektiriyor! Gerisi yok!

O da bitti ve seneler sonra hayatıma girip çıkan insanlar ve yaşadığım onca değişik olaydan sonra LGS sınavı... Hayatımın birinci dönüm noktası... Farkına ancak sınav anında vardığım o değerli sorular! Ardından gelen hasret ve özlemle Amasya!

Amasya son yıllara doğru benim için "hasret ve özlem" değil de "mutluluk ve sevinç" oldu... Bunu hissetmek çok güzel! Herkesin lise hayatı güzeldir ama bizimki sanki bir ayrıydı. Herkes öyle düşünür belki de... Bilemem! Ama ben lise hayatımı iyi ki de yaşamışım diyorum! İlk gerçek acılar, ilk gerçek özlemler ve ilk gerçek yalanlar! Her şeye rağmen yaşadığım, yaptığım hiçbir şeyden pişman olmadım. Zevkle ve gururla hatırlıyorum şimdi herr anını! Ne kadar da eğlenmişiz meğer! En kötü günüm bile ne kadar güzelmiş...

Lisenin ardından gelen ÖSS! Bu kez bilinçle ve saygıyla karşıladığım sınavım yine bir dönüm noktasıydı. O sınavın ardından kendimi Ankara'da buldum. Aslında istemediğim bir bölüme belki de farkında olmadan gidiyorum ama sonunda hedefime ulaşacak olma ihtimalim de var! Bunu düşünmek güzel! Her şeye rağmen üniversite yıllarımın da güzel geçeceğinden eminim..

Arkama dönüp baktığımda hiç pişmanlığım olmadığını görmek güzel bir şey! Bu beni sevindiriyor! Bilmiyorum pişmanlığı olanlar ne yapmalı ama bence fazla takmamalı! Pişman olmaya ne gerek var! Olmuş ve de bitmiş... Öyle değil mi?

Bir de şu biten ömrüme üzülmem olmasa ömrüm güzel gidecek de... Durduramıyorum! Ölüm çok acı! Allah'ım kimseye yaşatmasın deyip de saçmalamak istemiyorum ama keşke böyle olmasaydı demeden de kendimi alamayacağım. Hayatın bitecek olması benim çok zoruma gidiyor! Bu henüz yaşamadığım çok şey olduğu için oluyor galiba! Pişmanlığı olanlar adına bu durum daha da acı veriyor olmalı! Ama dur demek için hâlâ geç değil! Öyle değil mi?

Ömrümüzün bittiğine üzülmek de saçma bir düşününce! Bitecek! Bu bir gerçek! O zaman bu gerçeğe alışıp ömrümüze devam etmekten başka çaremiz mi var? Alışıp tam gaz eğlenmeye devam etmeliyiz! En güzeli bu bence... Şu an için böyle düşünüp böyle yaşıyorum! Ya da şöyle desem daha doğru; şu an için böyle düşünüp böyle eğleniyorum!

Aşk olmasa da olur... Olmaz demeyin! Oluyor! Öyle de güzel oluyor ki... Hayatın tuzu biberi sadece dostlar! Bunu bence kulağımıza küpe niyetine takıp öyle yaşamalıyız! Tamam! Aşık olmak da güzel! Hatta çok güzel ama... Olmadan da oluyor! Şartlanıp acı çeken arkadaşlarıma sesleniyorum! Duyrulur!

Bu haftalık benden bu kadar! Ramazan sonuna kadar herkes kendine iyi baksın! Zaten bakarsınız, insanoğlunun canı kıymetli! Ama daha dikkatli olun! Artık hayat daha güzel geçsin sizin için!

Mutlu olun!
 

Sevgiyle kalın!!

<<<yazıya özel şarkı : demir demirkan - aşktan öte>>>